حق حبس یک نهاد حقوقی در قانون مدنی ایران است که به هر یک از طرفین قراردادهای معاوضی (عوض و معوض دار) اجازه میدهد اجرای تعهد خود را منوط به اجرای تعهد طرف مقابل کند.
۱. مفهوم حق حبس (ماده ۳۷۷ قانون مدنی)
حق حبس در واقع یک حق امتناع است که به شخص طلبکار اجازه میدهد تا زمانی که طرف مقابل تعهد خود را انجام نداده، اجرای تعهد متقابل خود را نگه دارد (حبس کند).
- معنی لغوی: «حبس» به معنای نگه داشتن یا متوقف کردن است.
- شرط اعمال: این حق صرفاً در قراردادهایی قابل اعمال است که هر دو طرف در مقابل هم متعهد به انجام کاری باشند؛ مانند عقد بیع (خرید و فروش)، عقد اجاره و عقد نکاح.
مثال در عقد بیع: فروشنده حق دارد کالای فروختهشده را تحویل ندهد تا زمانی که خریدار کل مبلغ را پرداخت کند، و در مقابل، خریدار نیز حق دارد کل مبلغ را نپردازد تا زمانی که کالا را دریافت کند.
۲. جنبههای حق حبس
حق حبس جنبههای مهمی دارد که در اجرای آن باید رعایت شود:
الف) تساوی و همزمانی تعهدات
حق حبس فقط در صورتی قابل اعمال است که:
- عوضین (تعهدات متقابل) حال باشند: یعنی زمان اجرای هیچکدام از تعهدات نرسیده باشد. اگر برای اجرای تعهد یکی از طرفین، مهلتی در نظر گرفته شده باشد، طرف مقابل نمیتواند حق حبس اعمال کند و باید صبر کند تا مهلت تمام شود.
- تعهدات متقابل باشند: یعنی قرارداد از نوع معاوضی باشد.
ب) حق حبس در عقد نکاح (ماده ۱۰۸۵ قانون مدنی)
حق حبس در عقد ازدواج جنبه ویژهای دارد:
- حق زن: زن میتواند تا زمانی که کل مهریه به او تسلیم نشده باشد، از ایفای وظایفی که در قبال شوهر دارد (تمکین خاص) امتناع کند.
- شرط اعمال: این حق در صورتی قابل اعمال است که مهریه زن حال (عندالمطالبه) باشد و نه مؤجل (مدتدار).
- آثار مالی: در صورت اعمال حق حبس، زن مستحق دریافت نفقه است، زیرا امتناع او بر اساس حق قانونی بوده و تمکین نکردن او شرعاً و قانوناً مشروع تلقی میشود.
ج) سقوط حق حبس
حق حبس در موارد زیر ساقط میشود:
اسقاط ضمن عقد: اگر طرفین از قبل در ضمن قرارداد حق حبس را از خود سلب کرده باشند (اسقاط حق).
پرداخت یا اجرا: اگر یکی از طرفین، تعهد خود را به طور کامل اجرا کند (مثلاً خریدار کل پول را بپردازد)، حق حبس طرف مقابل (فروشنده) ساقط میشود.
رضایت به تأخیر: اگر یکی از طرفین، اجرای تعهد خود را به تأخیر بیندازد و طرف مقابل با این تأخیر موافقت کند، حق حبس ساقط میشود.
دیدگاه شما